19 februari, 2017

Toen zij naar Rotterdam vertrokken.....



En weer wordt  er een brug aangepakt.
Dit keer de Willemsbrug.


Rotterdam is hot.
Wereldstad bij uitstek.
Waanzinnig mooie architectuur.

Rotterdam wordt niet alleen door toeristen goed bezocht.
Er vestigen zich ook steeds meer mensen permanent.

Een stad in beweging.
Rotterdam leeft.
Een stad waar 24/7 wordt gewerkt!

Gezellige wijken.
Goede winkels.
Theaters.
Uitstekende hotels.
Uitstekend openbaar vervoer.
Heerlijke restaurants.
Beste voetbalclub.


Bij elke weersomstandigheid is -en blijft het een plaatje.

De vraag naar woningen blijft groeien.
Ik zie de prijzen stijgen.

Gisteren lag er een brief van een makelaar in de bus.
Bij deze een deel daaruit:

"Momenteel zijn wij voor een cliënt op zoek naar een woning zoals uw appartement om aan te kopen. Indien u van plan bent om te verhuizen, of indien u weet dat een vergelijkbaar appartement te koop komt, vernemen wij dat graag."

Dat dit drie jaar geleden een goede koop was wist ik.

Maar zo'n brief is toch net die spreekwoordelijke kers op de taart.
****

16 februari, 2017

Eetpatroon


"Wil je koek? Ik heb ook appeltaart. Van Carlier"

Maar godzijdank had ik geen trek.
"Nee, koffie lijkt me heerlijk."

Mijn vriendin drong niet verder aan.

Vanmorgen had ik mijn ontbijt overgeslagen.
Ik zag het dilemma al aankomen. Zondigen calculeer ik in, maar dan moet er iets anders voor blijven staan.

Als kind ben ik veel te veel gestraft.
"Dat mag je niet!!"

Het is een trauma geworden.
Ik mag nu alles, maar bepaal zelf wat en wanneer.

Bij thuiskomst om half een heb ik alsnog de Griekse yoghurt met cruesli en honing gegeten.
Ontbijt werd brunch.

Manlief had, voor hij ging golfen, nog wel mijn dagelijkse sinaasappel uitgeperst.

"Oei, jij bent afgevallen!"

Vandaag. Eindelijk. Mensen zagen het.
Veertien kilo's zijn eraf.

Mijn veel te grote jas verhult dat, maar nu is de ballon tussen mijn nek en kin toch echt leeggelopen.

Ik weet niet meer wat ik aan moet trekken.
Het moet iets met elastiek zijn. Anders sta ik in mijn onderbroek.
Mijn armband glijdt van mijn hand.

En toch.....
Ik wil dolgraag nog negen kilo afvallen.
Dat gaat ook lukken. Nog voor de zomer begint.

"Hoe doe je het? Volg je een dieet?"

Nee.
Het woord dieet staat mij tegen. Dat klinkt zo bestraffend.

Ik eet geen dingen die ik niet lekker vind.
Ik drink mijn borrel en/of wijn.

Het ontbijt (ik sta niet vroeg op) bestaat Optimel 0% Griekse yoghurt waar ik cruesli en honing aan toevoeg.
Ik drink Nespresso met warme halfvolle melk en een glas uitgeperste sinaasappel.

Lunch sla ik over.
Eventueel eet ik een appel.

Ik loop minimaal een half uur.

Om drie uur drink ik thee. Veel thee.
Daar eet ik twee plakken ontbijtkoek (van de bakker) bij, besmeerd met Pro-Activ.

Om zes uur neem ik wat rauwkost (wortel of radijs) met een stukje Friese nagelkaas.

Gisteren had ik meloen met Ardenner ham als voorafje.
Of ik maak zelf soep.

Avondeten bestaat uit vlees/kip/vis met groente.
Geen koolhydraten!

Als toetje neem ik weer Optimel 0% met vruchten.
Maar een appel ligt altijd in de koeling.

Laat op de avond neem ik nog een plak ontbijtkoek, -een handje ongezouten walnoten of Japanse mix.

Naast thee en koffie drink ik light drinks.

Het werkt voor mij.

Ik ben sinds september bezig.
Het ging weleens fout. Dat is vervelend en dan moet je jezelf weer even op de rails zetten.

Maar wanneer de weegschaal je dan weer goedgezind is raak je vanzelf gemotiveerd.
Je maag krimpt waardoor het hongergevoel vanzelf verdwijnt.

Oh ja, ik eet niet meer van grote borden.
Een boterhammenbord is veel sneller gevuld.

Zo ook mijn maag.
*****

14 februari, 2017

Ambachtelijk Crooswijk


Wasserijen: ze bestaan nog.
Je moet even zoeken, maar dan krijg je ook wat.

Nu bracht ik de dekbedhoezen altijd naar de wasserij in Scharendijke.
Helaas zijn die, vanwege het overlijden van de eigenaar, gestopt.

Wij komen trouwens ook voorlopig niet meer in Zeeland.
Het huis is te huur EN te koop.

Maar we kregen een goede tip.
"Breng je was maar naar De Lange in de Schuttersstraat. Heel goed!!"

Het was even zoeken.
Ik kan mij niet voor de geest halen wanneer ik voor het laatst in Crooswijk was geweest.

En dus reden we mijn jeugd binnen.
Hoe leuk -en ook hoe goed.

Want onderweg kwamen we allemaal kleine bedrijfjes tegen.
Ambachtslieden.

We kwamen langs de begraafplaats (1832).


De slachterij is weg, maar Crooswijk heeft gelukkig nog zijn authentieke, vooroorlogse straten - zoals deze.

Het is goedkoop wonen.
Geen luxe.
Geen tv-schotels.


Het is even bukken om het souterrain binnen te komen.


De wasserij werd in 1935 gestart door een van de voorvaderen van de huidige eigenaars.
De oude Singer herinnert aan lang vervlogen dagen.
Ieder wasstuk werd genummerd.


Bij manlief kwamen ook mooie herinneringen boven.
Zijn moeder naaide in alle kleding van haar vier studerende kinderen hun namen (zoals de foto hieronder).


En ik ging met strak gestreken hoeslakens terug naar huis.

Crooswijk, ik moet er vaker naartoe.
*****

11 februari, 2017

Een boterham met tevredenheid....



....bestaat dat nog?

Een columnist van mijn leeftijd (60+) haalde het vandaag aan in zijn column.
Een boterham besmeerd met boter.

Nu stond er doorgaans bij ons margarine op tafel.
Boter was voor feestdagen en soms, als het budget het toeliet, in de weekends.
Een vers kapje met boter. Heerlijk.

Zijn column ging over Rutte en Asscher, maar ik zat meteen op de route naar de jaren zestig.
Memory lane.

Ik zag ons, gezin van zes, om de ronde tafel zitten.
Tafellaken met onuitwasbare vlekken.
Allemaal onze eigen servetring.

De broodmaaltijden varieerden.
Vooral op zaterdag, brooddag, werd er uitgepakt.

Bij Van der Waal op de Oudedijk kocht mijn moeder kaas en vele soorten vleeswaar.

Zure zult en pekelvlees voor papa.
Gekookte lever of rosbief voor mij, omdat ik altijd op dieet stond.
Ham en tongenworst voor de rest.

Maar bij het uitpakken van de boodschappen, nog voor het een boterham had gezien, verdween de helft al in de gulzige monden.

Doordeweeks werd er misschien nog één keer palingworst gekocht, maar karig was het.
Het budget woog niet op tegen de gulzigheid van zes monden.

Tegen de tijd dat ik naar de middelbare school ging was er Marmite.
Ooit had ik dat bij een schoolvriendinnetje van lagere school gegeten.

Ik vond het heerlijk.
Niet goedkoop, maar je deed dan ook maanden met een potje.

Zo kwam Marmite steevast naast de pot jam te staan.

Mijn broer (acht jaar ouder) was dolgelukkig.
Hij kreeg de (school)boterhammen met verlepte kaas en worst met bruine randjes, die mijn moeder 's morgens voor hem zat te smeren, niet door zijn keel.

Marmite was een uitkomst.

En zo werd een boterham met Marmite voor mijn broer en mij een boterham met tevredenheid.
********

09 februari, 2017

De banen van Donald Trump



Maart 2014
Wij reden van Naples naar Miami, voor een groot PGA (World Golf Championship) toernooi.
Het was de eerste dag. Joost Luiten deed mee.

We zaten er nog maar een uur of we werden verzocht de baan met spoed te verlaten.
Noodweer.


Dat hebben we in de auto uitgezeten. Een angstaanjagende belevenis.
Bij de uitgang werden vouchers aangeboden.

"U heeft het hele weekend gratis toegang."

Helaas: het gedoe om er te komen en het gebrek aan accommodatie weerhielden ons ervan om te vouchers te verzilveren.
Wij waren trouwens ook niet echt onder de indruk van Trump's (gecultiveerde) Doral.

Hoewel......manlief kon zijn ogen niet afhouden van de bevallige dames op naaldhakken - in strakke mini-jurkjes, die daar zeker niet voor het golfen kwamen.

Er is in drie jaar veel gebeurd.
Het gedonder was en is nog steeds niet van de lucht.

Trump kreeg "nogal wat" LAWSUITS aan zijn broek. 

Eind 2016 stonden er zo'n 4000 op zijn conto, waarvan alleen in FLORIDA bijna 300.
Lawyers, eat your heart out.

Zo werd hij ook aangeklaagd door de ontevreden (Doral) GAST, die tijdens zijn slaap door bedbugs te grazen was genomen.

Tevens verloor Trump de rechtszaak die leden van JUPITER tegen hem hadden aangespannen.
$5,7 miljoen.

Okee, even terug naar de golfbaan.

Het jaarlijks terugkerende (sinds 1962) toernooi keert dit jaar niet terug.
De PGA heeft Trump's baan van de lijst geschrapt.

Eerder kreeg (Trump's) Turnberry slecht nieuws van de deftige heren van the R&A.
Turnberry zal niet langer host zijn van de The (British) Open.


En waar wordt het komend WGC dan wel gespeeld??

In Mexico City.
*****

07 februari, 2017

Maandag-pechdag


Het begon met de weegschaal. Die gaf twee kilo meer aan.
Bah.
Balen.

Al piekerend over wat ik gesnoept had maakte ik mij op voor de fysio.
Was het de nasi met kroepoek?
Of waren het de zware pijnstillers waar ik ook een opgeblazen gezicht van had gekregen?

Als waarschuwing -en straf zette ik mijn gewicht in de agenda.
Aanstaande maandag MOET het minder zijn.

Op de Maasboulevard stond een file.

Ach, arme man - wat een pech.
Hij was halverwege zijn rit vuilnis verloren. De ongeduldige automobilisten konden geen medelijden met de pechvogel hebben.
Ik zag middelvingers.

Het was nog vroeg en dus pakte ik de stad even mee.

Maar om half vier moest ik hals over kop de kleedkamer verlaten:
"Wilt u dit even apart houden. Ik moet om vier uur bij de fysio zijn."

In de verte zag ik lijn 25 aankomen.
Ik schoot de Coolsingel over en holde zo hard ik kon.

Mijn benen voelden als pap. Mijn rug protesteerde.
Ik had het gevoel dat ik geen meter vooruitkwam.

Maar de bestuurder zag mij en deed de deur voor mij open.

Na de fysio ging ik terug naar winkel.

Het was bijna zes uur en ik mijn ontbijtje was inmiddels verteerd.
Toen ik langs het Vietnamese stalletje liep, waar ze heerlijke loempia's verkopen, kreeg ik het echt te kwaad.
Maar ik weerstond de verleiding: wetende dat ik later eend met rode kool zou eten.

Mijn troostaankopen moest ik meteen laten zien.
"Aantrekken!"

"Eerst even de rodekool en de aardappels opzetten."

Vestjasje en shirt werden goedgekeurd.
Maar bij het jack rezen twijfels.


"Is het niet te groot?"

Dat klinkt altijd als muziek in mijn oren.

'Vind je? Maar ik heb er nu iets duns onder. In de winkel had ik er een trui onder.'

"Doe dan even een trui aan."

'Nou okee. Snel dan. Ik rammel.'

Had ik maar gewacht tot na het eten.

De keuken stond blauw.
Rode kool was zwarte kool.


Ik haalde de pan van de plaat en zette die op het matje.
Fout!

Het plastic siste meteen weg.
Nog meer stank.

Ik gooide de deur open en zette de pan buiten.

Zowel pan als matje zijn voorgoed geruïneerd.
Weg ermee.


Tot overmaat van ramp ontplofte de confit de canard.

Na het eten en een handjevol paracetamollen zette ik me voor de oven om hem een uur later voor schoon te verklaren.

Ik heb nog steeds hoofdpijn.


05 februari, 2017

Keukenloper


Keukenloper verwijst niet naar Donald Trump, over wie ik iedere dag zou kunnen -en willen bloggen.
Maar ik heb mijzelf op rantsoen gezet.

Toch even dit:
Zou hij, Donald Trump dus, ooit in een keuken gestaan hebben?
Zou hij een ei kunnen koken, the people's president?

Toen ik vanmorgen mijn haar stond te föhnen vroeg ik mij af of hij, Donald Trump dus, zelf zijn haar in the wave kamt.
Ik denk het niet.

Goed. Terug naar het onderwerp.

Keukenloper.
Mijn buurvrouw kwam met de tip toen ik klaagde over beschadigingen in de vloer waar (alleen) ik me mateloos aan erger.

Onze technische hulp had gekeken of we dat deel van het laminaat konden vervangen, maar dan moest toch alles eruit.
Daar hebben we op dit moment geen zin in.

Dus volgde ik de raad van de buurvrouw op en kochten we gisteren bij Leen Bakker een keukenloper.

Manlief is er ook blij mee.
Hij kan nu met een gerust hart de afwasmachine leeghalen zonder zich zorgen te maken over druppels die op de vloer vallen.


En Jacky heeft er weer een plekje bij.
Haar zesde inmiddels.
Zij houdt de keukenloper schoon.