15 januari, 2017

"Yes we can"


Het is niet uitgekomen.

Ook ik had in het begin goede hoop.
Alles was beter dan een vervolg van het Bush tijdperk.

Barack Obama, een jonge intelligente sprankelende Democraat, beloofde het roer om te gooien.
Een droom voor gekleurd Amerika kwam uit.
Maar de beloftes heeft hij grotendeels niet waargemaakt.

Obamacare werd Obama's struikelblok. De Democraten verloren daarmee de meerderheid in het Congres en Obama's plannen werden sindsdien stelselmatig door de Republikeinen om zeep geholpen.

Mocht u "Inside Obama's White House" nog kunnen bemachtigen, dan raad ik u dat van harte aan.

Obamacare wordt momenteel ontmanteld door de Senaat en het Congres.

Ik vind het schokkend dat onder deze zwarte president raciale rellen, zoals ik ze herinner uit de jaren '60, zijn toegenomen.
Hij had er geen grip op.

Op Facebook plaatsen mensen huilende berichten over het afscheid van Barack en Michelle Obama. Ze hemelen hem op en ze willen Michelle als president.

De Amerikaanse maatschappij is de onze niet.
De staatsvorm is anders. Zo ook het kiesstelsel.
Wij kunnen het ouderwets en oneerlijk vinden. Daar denken de Amerikanen heel anders over.

Zij kiezen hun president. Niet wij.
Hij is hun president. Niet de onze.

Ja, Michelle Obama kon mooie speeches houden. Mensen, die schreef ze niet zelf hoor!

Ze had zich tot doel gesteld de arme Amerikanen aan gezond voedsel te krijgen.
Meer groente. Meer fruit. Minder fast food.

Maar eenieder die zoals ik vaak en langdurig in de VS verblijft, weet dat verse groenten en fruit duur zijn. Een happy meal van $1,99 vult de maag beter dan een appel.


The First Lady werd een stijlicoon.
Ook daar waren de meeste Amerikanen niet over te spreken.

Big spender Michelle Obama mag dan populair zijn in Hollywood en fancy New York, haar betrokkenheid bij de minder bedeelde (gekleurde) Amerikanen komt op mij als hypocriet over.

De laatste acht jaar is de onrust, achterdocht en verdeeldheid alleen maar toegenomen.

Toen ik laatst het adres van een voormalige buurman zocht, die 10 jaar geleden fervent Democraat was en toen voorspelde dat de VS regelrecht op een burgeroorlog afstevende, zag ik tot mijn grote verbazing Republican achter zijn naam staan.

De kiezers zijn de Democraps zat.

Met zijn laatste stuiptrekkingen: 
het uitzetten van Russische diplomaten, zijn aanval op Trump/Putin en het Syrië fiasco, laat hij zien een wanhopig verliezer te zijn.

Mijn stelling:
Als Obama echt zo'n goede president was geweest, dan was Donald Trump nooit gekozen.


Ik had het ook liever anders gezien.
*****

13 januari, 2017

Het wassende water


Maar eerst even dit:
Boerengat zal deze woonboten missen. Ze moeten weg.
Ze moeten plaatsmaken voor luxe jachten.

Laat de gemeente Rotterdam dan ook maar meteen de naam veranderen in
Rijkeluisgat.


Plaatjes van Rotterdam aan de Maas zijn onder alle weersomstandigheden de moeite waard.
Vandaag is er verscherpte dijkbewaking, incluis onze kades.
Ook bijzonder.

Zelfs de sluizen bij onze haventje zijn gesloten en dat mag bijzonder genoemd worden.

08 januari, 2017

Oud type


"Oud type."
Ons kind zal twee zijn geweest (1981/82) dat hij in Egmond op de schoot van zijn grootvader voor het raam alle automerken opdreunde.

Mercenes.
Cinetroen.
Jeno
....

Wist hij het niet, dan was het een "oud type."

Gisteren herdacht ik de 97ste geboortedag van mijn moeder.

Ik zag een kamer vol rokers. Papa had alle merken in huis.

Ik zag koffie en gebakjes. "Foei, het zijn taartjes," zou mijn schoonmoeder mij verbeteren.
Maar in Rotterdam werden gebakjes gegeten. Van Nienhuis.

En daarna was er bowl.
De glaasjes staan hier in de kast. Ik heb ze nog nooit gebruikt, maar kan er geen afstand van doen.


Er werd gedronken.
Bier, jenever, advocaat, sherry, martini...

De zussen smeerden toastjes, van die kleine vierkante.
Ik sneed blokjes kaas en worst.

Het was altijd gezellig.
Pap achter de piano. De tantes stonden achter hem evergreens te zingen.

Wij zongen en dansten tussen de schuifdeuren.


Oud type.
Wat dacht u van deze twee.

Ik herinner mij vaag de Opel Olympia die als gezinsauto dienst deed.

Ook zie ik mijn moeder in een lesauto stappen op de hoek van de Oranjelaan en de Julianalaan.
Ze was geen held.

Haar eerste autootje was een wit Renaultje.
Een leuk autootje (met dubbele clutch), maar mijn moeder kon er totaal niet mee overweg.

Ze schoof het stuur en zat met haar neus tegen de voorruit.
Wanneer ze de motor startte dacht je dat er een helicopter opsteeg.
En een rook dat er uit die uitlaat kwam!!

Ze verzoop de auto regelmatig en dan werd mijn vader weer uit een vergadering gebeld terwijl mama's patiëntjes in Rotterdam-Zuid op haar zaten te wachten.

Met een lach en een weemoedige traan denk ik terug aan die tijd.
Daar heb ik, naarmate ik ouder word, steeds meer last van.
*****

04 januari, 2017

De aanval op 2017


Zoals ik al vreesde: het gewelddadige 2016 loopt bloederig over in 2017.
Berlijn.....Istanbul.

In beide gevallen kon de dader ontkomen.
Ze bliezen zichzelf niet op.

Er is niets aan te doen.
U kunt in de supermarkt zomaar in de loop van een geweer kijken.

Gewoon doorleven.
Doen alsof er niets aan de hand is.

Come on.
Dat is wel heel erg 2014.

Ik loop toch liever dan dat ik de metro pak.

Valt een datum van een toneelvoorstelling op een islamitische hemelvaartsdag, dan kies ik een andere datum uit.

Voel ik mij onveilig?
Neen.
Maar ik weet wel dat mijn wereld onveilig is.

Het is als lopen over een slecht trottoir.
De losse tegels moet je vermijden.
****

31 december, 2016

Terugblikken


2016 was het jaar van de aanslagen.

Het jaar van de toenemende onveiligheid. Van agressie. Van oorlogen. Van intense haat en wantrouwen.
Een jaar dat weinig goeds doorgeeft aan het volgende jaar: 2017.

Er hangt iets onheilspellends in de lucht.
De goede wensen zijn minder vrolijk. Ik ruik angst.

Ik kijk dan ook niet uit naar 2017.
Nee, het liefst draai ik mij om en loop ik terug.

Terug naar 1976, het jaar dat wij trouwden.


We gingen onlangs even kijken hoe het in Veere was.

Verdomd: "onze" rondvaartboot lag er nog. Hij doet nog steeds dienst.

We aten kroketten in "Het wapen van Veere," waar op 10 juni 1976 onze Tour de Walcheren van start ging.

Toen iedereen er nog was.

27 december, 2016

Sentimenten zijn niet van staal



We gingen naar DE Gamma.
De Gamma op Zuid.
U weet wel, van die leuke (Rotterdamse) reclame.

Ineens stond ik oog in oog met De Metaalwinkel.

Mijn vader was directeur van de Rotterdamse vestiging van Hamel Metaal, voorheen Bruijnen&Wolffenbuttel (Bruijnen was mijn grootvader) in het Groothandelsgebouw.

Daarnaast was hij een enorme klusser. Die man kon alles.
Het liefst werkte hij met aluminium, messing, en andere non ferro metalen.
Het begon met horren.

Paps zag een gat in de markt.
Hij wilde zijn liefhebberij delen met andere klussers.

Op een dag was daar De Metaalwinkel: bedacht en uitgevoerd door mijn vader.
Het bleek een gouden vondst.


De Metaalwinkel deed het beter dan de groothandel boven.

In 1985 verliet mijn vader het bedrijf.
De Metaalwinkel glorieerde, maar hij kwam er niet meer.

"Ik kan dat niet aan."
Het was zijn kind.

Toen ik die naam zag vanmiddag kwam alles weer boven.

Binnen zat de verkoper in de kantine.
Zijn mobiel was belangrijker dan mijn verhaal over de ontstaansgeschiedenis van dit bedrijf.

Waarom zou hij ook luisteren naar een 61-jarige sentimentele vrouw die in de deuropening haar vader stond op te hemelen die hij nooit gekend had.

Manlief duwde me zachtjes richting uitgang.

"Kom El, we moeten verder."
*****

21 december, 2016

Kerst en oorlog


Manlief haalt weer een stapeltje kerstkaarten uit de bus.

Allemaal vrolijke, lieve en hoopvolle wensen.

Ik heb dit jaar geen kaarten verstuurd.
Mijn jaarverslag zou somber zijn geweest en daar wil ik mijn vrienden niet mee belasten.
Dus stuur ik prachtige animaties van Jacqui Lawson.

Mensen willen doorgaans geen slecht nieuws.
Manlief is ook niet dol op blogjes als deze.
"Ze zijn niet leuk."

De wereld ziet grauw van oorlog.
Er is geen ontkomen aan. Het houdt me bezig.

Beeldend.
Ik denk beeldend.
Berichten komen als een film bij mij binnen.
Niet dat ik dat wil. Integendeel. Het is een kwelling.

Ik zit naar Scrooge (A Christmas Carol) te kijken. Dickens is verplichte kost met kerstmis.

"El, de Russische ambassadeur is in Ankara neergeschoten."

Ik verlaat het Victoriaanse Londen en zie op mijn 21e-eeuwse iPad hoe de ambassadeur in de rug wordt geschoten door een - wat lijkt - veiligheidsagent.

Het is alsof ik van film naar film overschakel.
Hoe confronterend die authentieke beelden ook zijn, ik denk meteen aan de gevolgen.
Hoe gaat de volgende episode eruit zien? Laten de leiders van Turkije en Rusland zich provoceren?

Een paar uur later zit ik naar horror in Berlijn te kijken.
>>Berlijn, Parijs, Nice, Zaventem....., exact op die plekken waar terroristen hebben toegeslagen zijn wij nog niet zo lang geleden geweest.<<

De locatie is een kerstmarkt waar een gekaapte vrachtwagen als moordtruck een bloedbad aanricht.
Ik spoel de film terug en zie een onschuldige Poolse vrachtwagenchauffeur, die uitkijkt naar kerst met zijn familie, helse minuten doormaken. Hij overleeft het niet.

De achtervolging op de vermeende dader loopt uit op een fiasco.
De verkeerde man wordt opgepakt.
Wat heeft dit onschuldige mens moeten doorstaan in de verhoorkamer?

Ik moet even pauzeren en haal diep adem bij de documentaire over Remco Campert.
Poëzie heelt.

Ook de BBC zend een levensverhaal uit: over Margot Fortuyn.
Prachtig.

Vandaag.
De dader heeft sporen, die hem zullen ontmaskeren, achtergelaten in de truck.
Ook met de huiszoeking gaat het fout.
Duitsland wordt ongeduldig en boos.

Dit soort films, waar ik er nog vele van zal zien, kent geen happy end.

Ze leiden tot erger.
****