22 april, 2018

Op weg naar Toscane


Het nadeel van ons hotel in Buochs was dat de voordeur pas om 8 uur openging.
Jacky had hoge nood en ik voelde me opgesloten.
Na een sober, maar goed ontbijt vertrokken we tegen negenen.

De passen waren nog dicht. 
Dat verbaasde ons niets.

Toen we uit de tunnel kwamen zagen we links en rechts nog sneeuw. en dat bij een temperatuur van 22 graden.
Te gek voor woorden.

Zwitserland was tof om doorheen te rijden.
Geen vrachtverkeer. Mooie wegen. Geen oponthoud.
Wat een contrast met Duitsland.


Opvallend: weer geen grenscontrole bij de Italiaanse grens.
En geen vrachtverkeer op de autostrada.

Voor het eerst volgden we niet de weg naar Venezia, maar sloegen we af richting Bologna.
Keurige tankstations met schone gratis wc's. Mag ook wel, want de autostrada kostte ons een ruime €30,-
En nog steeds (zondag) geen vrachtverkeer.

Ongelooflijk: DE BENZINE IN ITALIË IS GOEDKOPER DAN IN NL!!!

Och och och: ik herinner me nog goed de tijden van de "carte carburante."
Papa die in Nederland benzinebonnen kocht voor Italië en de restanten met winst doorverkocht aan Luigi.


Toscane is te mooi voor woorden.
De foto's moeten echt het beeld scheppen.

We logeren in Montecatini Terme, een luxe/mondaine kuuroord gelegen tussen Florence en Pisa. 
Een betere locatie hadden we niet uit kunnen kiezen.

Morgen staat Lucca op het programma.
Ik weet nu al dat we (bij leven en welzijn) volgend jaar terugkeren. De indrukken van vandaag krijg ik niet in 24 uur geabsorbeerd.

*********

21 april, 2018

En route

'
Gelukkig gaat de wekker in mijn hoofd om 6.10 uur af.
We willen om 7 uur rijden.
Het is zaterdag dus we verwachten geen problemen.

"Ik rij de auto vast voor."

'Okee, ik moet nog een plas en kom dan naar beneden.'

Ik ga naar de wc en check nog even de kamers.

'Jackyyyyyy!!!'

Geen reactie.
Die zal dan al wel in de auto zitten.

P. komt toch nog naar binnen.

'Ben je wat vergeten?'

"Ja, Jacky."
Hij roept haar, maar geen reactie.
Dan loopt hij naar de slaapkamer. "Jackyyyyy!!!"

Trippel, trippel.

Madame had zich weer verscholen onder het bed: daar waar ze de afgelopen dagen, tijdens het inpakken, veel zat.
Bang dat we haar zouden vergeten.


We vertrekken om 7.15 uur.

Scheuren door Duitsland is er niet meer bij. Onmogelijk met al die wegopbrekingen.
De snelheidsaanduidingen verspringen per minuut: van 100 naar 60 naar 130 naar 80.....
Vermoeiend en razend irritant.

We belanden in twee files, waarvan een veroorzaakt is door een (naar het zich laat aanzien) fataal ongeluk.
De rillingen lopen over mijn rug.

Tussen Karlsruhe en Freiburg zien we een lege weg aan de andere kant. Geen tegemoetkomend verkeer.
En dan......politie, brandweer en ambulances hebben de weg gebarricadeerd.
Weer een gruwelijk ongeluk.


Sanitaire stops maken we niet meer bij de overvolle tankstations, waar je tegenwoordig 70 cent moet neertellen voor een vieze wc.

Wij pakken de groene P. met gratis wc. Daar waar Jacky ook behoorlijk kan worden uitgelaten.

Jacky moet in Duitsland in het tuig en is daar nogal verbolgen over.


Om 15.15 rijden we Zwitserland binnen.
Ik heb een hotel geboekt in Buochs.

De moeheid maakt even plaats voor mooie, dierbare herinneringen aan de vakanties in Iseo met ons zoontje.
We parkeerden toen de caravan op een weide aan het Vierwoudstedenmeer, op loopafstand van dit hotel. 


Het hotel is gedateerd en de kamers zouden een opknapbeurt kunnen gebruiken.
Maar wij hebben een enorme suite met een goede, functionele badkamer. Allemaal heel basic, maar prima. 

De locatie, direct aan het meer, is subliem.

Wat het hotel "staande" houdt is het Italiaanse restaurant.
De ogen vallen bijna dicht boven de pizza, maar ik wil mijn blog eerst posten.

Sorry, ik heb mooiere stukjes geschreven.
😫 


18 april, 2018

1968 - 2018


1968
Dertien was ik op deze foto.
Brugklas Rotterdamsch Lyceum.

Een broer en twee zussen gingen mij voor.
Zij waren helemaal into the beat. 
Ik moest nog beginnen. Luisterde braaf naar de favorieten van mijn ouders: Dutch Swing College, Duke, Ella, Count.

Ik wist niets van The Doors en dat Jim Morrison zich ziek had gespoten/geslikt waardoor de band zonder hem moest optreden in Paradiso (ook 1968).

Mijn vader mopperde op de moderne muziek.
"Dat is geen muziek," hoor ik hem nog zeggen. Dat draaide later wel bij.

Was er een klassenavond bij ons thuis, dan begon die met plaatjes draaien.
The Beatles, the Stones, the Motions...
Er werd getwist en geshaked.

Maar op een gegeven moment kwam toch de vraag of mijnheer ten Bruggencate alsjeblieft achter de piano kon plaatsnemen.
Rock maakte plaats voor jazz.
De shake werd de jive. 

Gisteren zag ik ene Lil' Kleine op de televisie.
Hij schijnt een stadion vol te zingen.
Geen idee wie hij is en zijn "muziek" zegt mij ook niets.

"Dat is geen muziek," hoor ik mij mijn vader nazeggen.
En direct realiseer ik mij dat ik de vorige generatie steeds beter ga begrijpen.

De hedendaagse (rap)muziek kan mij niet bekoren en zij die het uitvoeren zou ik op straat niet herkennen.
*****
Terug naar 1968.
Ik stam uit de tijd van toelatingsexamens en een onderdeel daarvan was rekenen.
Hoofdrekenen.
Weet u nog wat dat is?

Hoofdrekenen komt mij nog steeds goed van pas.
Vaak heb ik eerder dan die elektronische kassa's uitgerekend hoeveel ik terugkrijg.

Nu liep laatst zo'n kassa bij AH vast en de dame die erachter zat had er de pest in.

Ik had een kortingsbon voor vier bekers Griekse yoghurt.
Hier komt de rekensom:
Normale prijs was €1,59 per stuk.
Ik kreeg ze voor €1,19 per stuk.

"Dat is dan vier keer veertig cent," rekende ik de caissière voor.
Ze keek me geïrriteerd aan. Mond half open.

"Zullen we het afmaken op €1,60?" Ik probeerde grappig te doen, maar wilde haar eigenlijk laten voelen dat ze het verkeerde werk deed.

De rij achter mij groeide.

'Ik kan niet rekenen,' zei de caissière.
En blijkbaar geloofde ze me niet, want er moest iemand van de klantenservice aan te pas komen.
*****

Mijn moeder ging iedere week naar de kapper voor wassen watergolven.
Ze liet ook haar nagels lakken.

Wanneer ik in de spiegel kijk zie ik mijn moeder.
Twee druppels water. Ik voel het soms ook wanneer ik praat.

Die kennis komt met de ouderdom, denk ik dan.

Tijdens hun 40 jarige huwelijksfeest in de Achterhoek (waar mijn ouders verbleven gedurende de oorlog) kwam een verzetsvriend van mama op mij af:
"Oh Mies, sprekend." Hij kreeg tranen in zijn ogen en bleef mijn handen vasthouden.

Het benauwde mij, maar ik hoorde later van een tante dat de gelijkenis met mijn moeder in de jaren veertig treffend was.

Ik ga hooguit eens in de acht weken naar de kapper.
Het is dan ook een zeer goede -en zeer prijzige kapper.

"Ik ga nu echt uit van de natuurlijke valling van je haar, Ellen."

'O, wat houdt dat in.'

"Dat je scheiding rechts zit. Niet links."

'Dus na 63 jaar gaat mijn scheiding van links naar rechts?'

"Inderdaad."

Ik moest meteen denken aan de eerste klas van de lagere school toen het potlood uit mijn linkerhand werd getrokken en ik verplicht rechts moest gaan schrijven.

Dat viel thuis niet goed.

Zou ik nu mijn ouderlijk huis binnenlopen, dan weet ik wat mam zou zeggen: 

"Ik zie iets aan je, maar weet niet wat."
****

11 april, 2018

Echwel.....welkom Lidl!


Eindelijk!!
Lidl op Slaak heeft vandaag zijn deuren geopend.

Iedereen stormt naar binnen en doet een aanval op de aanbieding van de overheerlijke koffiebroodjes die ik als pain raisin ken.


Ik ben niet zo handig met die schep. Het doet me denken aan een kermisattractie: met een grijpertje een plastic horloge zien te pakken.
 Natuurlijk, het gaat om de hygiëne. Maar ik word van links naar rechts geduwd.
Binnen de kortste keren is het er een puinhoop. Broodjes en ongebruikte zakjes liggen op de grond.

Ik snel mij naar de kassa.
Wegwezen en terugkomen wanneer de dampen zijn opgetrokken. 


Buiten kom ik blij opgewonden mensen tegen. Ze willen hun vreugde met mij delen.
Terwijl ik mijn fiets van het slot haal hoor ik een onvervalste Rotterdamse tongval achter me:

"Mooi hè die tas?"

Een mevrouw met twee volle boodschappentassen kijkt me glunderend aan.

'Ja geweldig,' antwoord ik.

"Wat een zaak hè. Ik gaat altijd naar Ommoord of Zuid, maar deze is echt de allermooiste.
Goh, wat bent ik er blij mee.
U ook?"

Ik knik.
'Ja, ik ben ook een Lidl fan.'

"Nou maar Bas van de Heijden is ook een fijne zaak hoor. Gek hè, ik blijf Bas van de Heijden zeggen. Mijn dochter zeg dan: Ma - het is nu Dirk hoor. 
Maar ik ben erg van de originele namen.
U ook?"

Weer moet ik toegeven dat ook ik dat doe.

Ze gaat nog even door en ik bemerk dat ik van haar geniet en mij thuisvoel.

"Aldi vind ik niet echt. Enge zaak. Daar gaat ik niet naartoe.
U wel?"

Ik heb geen zin om te vertellen dat ik wel bij Aldi kocht, maar dat ik dat deed bij gebrek aan Lidl.
Ach en die arme chagrijnige manager op de Lusthofstraat, die zijn winkel tijdelijk moeten sluiten vanwege een verbouwing, die volgens mij als "tegenzet" gezien moet worden.

'Ik ga de warme koffiebroodjes thuis afleveren. We komen elkaar hier vast vaker tegen.'

"So - lekker hè - die broodjes? Echwel.
Heb u de ragoutbroodjes al gehad?"

'Die zijn slecht voor mij,' lach ik.

Ik loop richting fietspad.

"Meid, je ben harstikke slank," hoor ik achter me.

Ik steek mijn duim op en rijd weg.

Lidl heeft topklanten!


10 april, 2018

Het lek in Facebook


Oei....in tijden dat iedereen het heeft over privacy en vooral over het schenden daarvan gaat Facebook in de fout.
En niet zo'n beetje ook.

Zuckerberg, de man die blote billen op Facebook verbiedt, gaat nu zelf met de billen bloot.

Het aandeel is gigantisch gekelderd, maar ik denk dat de CEO zijn schaapjes op het droge heeft en er persoonlijk weinig last van zal hebben.

Daarmee is nog niet gezegd dat hij juridisch vrijuit gaat.
Ben benieuwd hoeveel claims hij aan zijn broek krijgt.

Arjen Lubach roept op tot een landelijke Facebook delete actie.

Ik doe niet mee.
Tot nu toe hebben twee vrienden mij vaarwel gezegd.

Nogmaals wat ik eerder in een blog schreef:
Ik koop online.
Ik boek online hotels, vluchten en restaurants.
Ik ben actief op Facebook en sooms op Twitter.
Ik vlieg jaarlijks naar de VS en moet dan vooraf online een ESTA-formulier invullen (u wilt niet weten wat de Amerikanen allemaal vragen - lak aan privacy).
Ik maak gebruik van meerdere apps en programma's.

Onlangs belde de assistente van mijn huisarts op om mij naar zijn nieuwe website te verwijzen.

"Het is misschien handig om daar uw afspraken te maken en herhalingsrecepten te bestellen, mevrouw."

Het klonk als een dringend advies en dus ging ik het 63ste wachtwoord aanmaken.

Facebook heeft mij in contact gebracht met (onbekende) familie, oude vrienden, oud-klasgenoten en schoolvrienden.

Ik heb daar zelfs pagina's voor aangemaakt waar verloren geachte vriendschappen hersteld zijn/worden.

Allemaal dankzij Facebook.

Ik leuter op Facebook. Dat mag daar.

Ik vind het heerlijk wanneer mijn vrienden ook leuteren.
Leuteren over pijntjes, kinderen, kleinkinderen, huisdieren, het weer, de schouwburg, de kapper, eten, uitjes, de tuin................

Plaatjes van lekkere recepten, plaatjes van reisjes naar mooie delen van de wereld, grappen en grollen, evenals zorgwekkende situaties, mijn blogs, mijn favorieten, mijn #dogspam, dagelijkse besognes,........ik plaats het op Facebook.

Facebook is mijn digitale hangplek.
*****

08 april, 2018

Marathon door Kralingen


Over het weer viel niet te klagen.
Of was het te warm?

Het leek hier in Kralingen meer op een wandeltocht.

Sponzen met water te over.
De Roteb heeft er vanavond weer een hele klus aan.

En weer won een Kip.
Nogal logisch.