25 juli, 2017

Preston vs Southport


(Een blog die klaarstond, maar ik nooit online gezet heb.
Toch wil ik hem jullie niet onthouden)

Gezellig hè?
Dit is dus wel een enorm contrast met waar we vandaan kwamen (Yorkshire Dales)

Ons (zaken)hotel is goed hoor. 
Het ligt direct aan de M6 - tussen Blackpool en Manchester/Liverpool.

Er wordt hier 24/7 vergaderd.

De nodige dingen gaan fout, maar de kamer is groot en de badkamer is van alle comfort voorzien.
De manager is geweldig.

Maar Preston is wel het toppunt van armoe.
We rijden er iedere dag doorheen, op weg naar Southport.

Hier wonen immigranten.
Moslims en Oost-Europeanen.

Je wordt niet vrolijk van wat je ziet.
Een broedplaats van veel ellende.


Twintig kilometer zuidelijker ligt Southport.
Daar gaan wij met Jacky naar het strand. 

Daar is The Open.


De huizen rond de golfbaan zijn mooi.
Ze worden voor duizenden euro's per dag verhuurd aan de golfers.

Vanuit de auto ziet de brede winkelboulevard er imposant en rijk uit met de prachtige historische gevels.

Maar wat een armoedige, goedkope winkels.....ik schrok echt.

Bij The Old Bank kun je nu een pizza's halen.
Vergane glorie is de juiste benaming.


24 juli, 2017

Van de drukte naar de rust


Mijn gevoel was dus juist.
Nog nooit waren er zoveel bezoekers op een Open geweest.
Royal Birkdale 2017 brak met meer dan 235.000 bezoekers alle records. 

Dat is ongeveer het aantal inwoners van Ayrshire. Daar zijn we vandaag neergestreken.

Met veel plezier en dankbaarheid kijk ik terug op een heerlijke, sportieve week in Southport.

Niemand had het echt door (en zo hoort het ook), maar de beveiliging is nog nooit zo streng geweest.
Er liepen uniformen, sommigen zwaar bewapend, rond - maar de meeste beveiligers waren toch gekleed als de marshalls.

Wie denkt dat vaders hun zoontjes alleen meenemen naar het voetballen zit er goed naast.
Ik heb genoten van al die stoere mannen met klein grut op de schouders of aan de hand.

Ook dat kan alleen op The Open, waar geen grenzen worden gesteld aan het aantal bezoekers.

Vandaag was het dus vaarwel Lancashire en hallo Ayrshire (4 uur rijden)

Op het moment dat manlief mij eraan herinnerde waar Jacky vorig jaar hoge nood had begon onze teckel weer te piepen en te hijgen.
En dus op bijna dezelfde plek lieten we haar c'en.


Het werd een zonnig weerzien met het leuke huis in zuidwest Schotland dat we exact een jaar geleden ook huurden.
De buurvrouw raapte eitjes voor me.


Toen de wasmachine draaide en ik alles had uitgepakt konden we Jacky laten rennen op het strand van vissersdorp Girvan.
Even was er paniek toen ze achter de meeuwen aan ging en ons niet meer hoorde.
Maar ze kwam terug.


Na tweeënhalve week hotel eten is het nu weer tijd om zelf in de pannen te roeren.

En niets is zo leuk dan boodschappen bij de lokale middenstand te doen en naar de lokale delicatessen te kijken.

Maar daar bleef het ook bij. 


23 juli, 2017

The Open, de finale


Lieve lezers,

Uw blogster is te moe om nog een zinnig woord te typen.
We hebben iedereen af zien slaan op één. Zaten op super plaatsen en genoten van de warme zon.

Op de achttiende werd het een beetje een teleurstelling.
Lang wachten tussen flights en het weer sloeg om.

Alleen al op de tribunes van de 18e zaten 14.000 toeschouwers en er stonden zeker 1000 mensen te wachten op een plaatsje.

Het was wederom een geweldige ervaring.
Zo leuk om goede vrienden terug te zien.

Jammer dat Kuchar op deze manier moest verliezen.
Dat geeft mij een kleine kater. 

Joost heeft zich prima geweerd.

Morgen op weg naar Schotland en afkicken van om 6.30 uur opstaan.

The Open is hard werken.
Voor spelers en toeschouwers.